Door rouw verlies je vaak het contact met jezelf. Met wat je nog kunt, wat je nog voelt, wat je nog durft. Alles voelt zwaar. Ik had het gevoel dat ik me door de dagen heen sleepte met een hoofd vol watten, alsof ik in de mist liep.
Twee jaar na het overlijden van mijn man door zelfdoding meldde ik me aan voor een workshop “ademhaling en koudwaterzwemmen”. Niet omdat iemand me dat aanraadde als "rouwverwerking". Ik had er over gehoord en was nieuwsgierig. Het was wel iets wat ik normaal nooit zou doen.
En dat bleek precies het punt.
Waarom iets doen dat niks met rouw te maken lijkt te hebben, toch kan helpen
Die workshop trok me even uit de mist. Het koude water greep me meteen bij mijn ademhaling, bij mijn lijf, bij het hier en nu. Er was geen ruimte om weg te zakken in gedachten, alleen in het moment te blijven, bij deze kou, bij deze adem.
Ik overtrof mezelf letterlijk in dat water. En dat gevoel dat ik nog iets kón, dat ik nog lef had werkte door in mijn rouw. Het was geen oplossing voor het verdriet. Maar het herinnerde me eraan dat ik er nog ben.
Dat is denk ik wat ik wil delen: niet iedere stap in een rouwproces hoeft over het verlies zélf te gaan. Soms helpt een actie die er ogenschijnlijk niets mee te maken heeft. Juist omdat die je even uit je hoofd en in je lijf brengt. Voelen. Lef tonen. Iets doen wat je voorheen niet zou overwegen.
Tegenwoordig, vijftien jaar na dato, doe ik het nog steeds. Niet meer om mezelf te overtreffen, maar omdat ik het fijn ben gaan vinden. Al is er in hartje winter nog altijd even een drempel te nemen. Gelukkig doen we het met een groepje, en motiveren we elkaar.
Heb jij weleens zoiets ervaren? Een actie die niks met rouw te maken leek, maar je toch verder hielp?
Reactie plaatsen
Reacties